راهی به جهنم

ديروز فيلم جديد «مايکل وينترباتم»، «راه به گوانتانامو» (The Road to Guantanamo) رو برای خبرنگارها نشون می‌دادن (فکر کنم هفته ديگه اکران عمومی بشه) من هم از طرف Peak، هفته‌نامه دانشگاه، رفتم. وينترباتم از اون دسته کارگردانهاست که دائما ژانر فيلمهاش رو عوض می‌کنه. يه وقت می‌ره سراغ برداشت ادبی (جود)، يه وقت می‌زنه به سرش می‌ره سراغ فيلم اروتيک (نه ترانه)، يهو سياسی می‌شه (به سارايوو خوش آمديد، در اين دنيا)، يا هوس می‌کنه فيلم علمی-تخيلی تو مايه‌های داستانهای «فيليپ ديک» بسازه (کد ۴۶). حالا هم يهو از گوانتانامو سردرآورده. قبل اينکه فيلم رو ببينم چندان ديد خوبی به فيلم نداشتم. احساس می‌کردم صرفا فرصت‌طلبی باعث شده که سراغ اين سوژه داغ بره. ولی خيلی زود فهميدم که با يه فيلم قوی و خوب طرفم.
«راه به گوانتانامو» داستان واقعی سه تا پاکستانی رو تعريف می‌کنه که به طور اتفاقی توی افغانستان دستگير می‌شن و به زندان گوانتانامو منتقل می‌شن. تقريبا نيمه دوم فيلم توی گوانتانامو می‌گذره. فيلم تعادل ظريفی بين فيلم مستند و فيلم داستانی برقرار کرده. واقعا به نظر مياد ژانر مستند بعد «مايکل مور» به يه تحول عظيم رسيده. ضمن اينکه داستان اين سه نفر خيلی تکون‌دهنده است ولی آزاردهنده نيس و افراط و اغراقی ديده نمی‌شه (چيزی که بعضی اوقات «مايکل مور» دچارش می‌شد). ضرباهنگ فيلم فوق‌العاده‌اس. استفاده از موسيقی خيلی بجا و به‌موقع است. هيچوقت فيلم توی تله شعار دادن نمی‌افته. کلا سه چهار بار از سخنرانی‌های بوش و رامسفلد توی فيلم استفاده شده و هرکدوم در حد دو سه جمله. کلا وينترباتم چيزی ساخته که بيننده غربی رو کاملا به فکر فرو می‌بره بدون اينکه روزش رو خراب کنه. فيلم در جشنواره برلين خرس نقره‌ای برده که شايد برای موفقيت تجاری‌اش کم‌وبيش کمکش کنه. بهرحال اميدوارم شرايط اکران خوبی نصيبش بشه و آدمای بيشتری فيلم رو ببينن، هرچند اکران توی تابستون برای چنين فيلمی چندان خوب نيس. اونهايی هم که ايران هستن مطمئن باشن که اين فيلم رو حتما خواهند ديد چرا که کاملا به مذاق هيات حاکمه ايران خوش مياد و بهرحال ما که زندانی بهداشتی و ترتميز مثل اوين داريم لازمه که با زندانهای کثيف آمريکايی آشنا بشيم.